Βράδυ Παρασκευής στη Πλατεία των Εξαρχείων.

-Μια φορά βγήκα μόνη μου και να ‘σαι πάλι εκεί.

-Η ζωή σου μιλάει και εσύ δεν την ακούς.

-Πως γίνεται να βρίσκεις κάθε φορά τη στιγμή που κάτι μου συμβαίνει και να εμφανίζεσαι;

-Είναι η στιγμή μου μαζί σου. Δε μπορώ να χάνω τις στιγμές μας.

-Γιατί εξαφανίζεσαι;

-Γιατί η σκέψη σου, μου φτάνει.

-Δεν σε καταλαβαίνω …

-Ούτε εγώ με καταλαβαίνω …

-Ωραία, και τώρα τι;

-Και τώρα η συγνώμη μου!

-Η συγνώμη σου, γιατί;

-Η συγνώμη που εξαφανίστηκα, η συγνώμη που δε σου μίλησα, η συγνώμη που δε αγκάλιασα, η συγνώμη που, που, που…Δεν ξέρω πόσους…

Διάβασε Περισσότερα Εδώ.